Bohaterka książki Meg Finn, po śmierci matki pozostawiona na pastwę ojczyma brutala, zostaje zmuszona do udziału we włamaniu, co prowadzi do nieoczekiwanej tragedii. Niebo i Piekło zaczynają walczyć o duszę Meg, a dziewczyna musi udowodnić, że nie zasłużyła na wieczne potępienie. Zmagania Meg z zastępami Szatana opisane są z cierpkim humorem, niemal satyrycznie, opowieść toczy się wartko, a zakończenie jest „optymistyczne z zakrętasem”. Już w cyklu o Artemisie Fowlu autor zdążył nas przyzwyczaić do swej empatii dla „nie całkiem grzecznych dzieci”. Także i ta historia przedstawiona jest ciepło, lecz bez czułostkowości, a najważniejsza nauka, która z niej płynie, jest taka: nie osądzaj nikogo, dopóki nie poznasz okoliczności i motywów jego postępków. Jak zwykle lekcja tolerancji i nieodmiennie trafny, barwny styl.